De situatie 

 

De situatie is zonder meer hopeloos

De klimaatdynamiek is uit de hand aan het lopen. De zomers worden zowat overal een lijdensweg. Velen voelen het aan den lijve via  droogte, bosbranden, slechte oogsten, en inondaties. Het WMO waarschuwde in november 2017 tijdens de Cop23 al keihard: “..the time window for action is narrow.”

Ervaren wetenschappers, topjournalisten en politieke leiders beginnen zich nu echt hele grote zorgen te maken. Zoals Wallace-Wells, Richard Heinberg, Michael Mann, Jean Jouzel, Michael Oppenheimer, en VN-Secretaris-Generaal Antonio Guterres.

Leidende tijdschriften zoals de Guardian, Monde, Der Spiegel, en New York Times ruiken lont en laten hun sussende houding varen. Wat iedereen al twintig jaar aan zijn klompen kon voelen aankomen, maken we nu mee. We halen op dit moment de trekker over. Het randje van onomkeerbaarheid zijn we waarschijnlijk al gepasseerd. Onderzoek heeft geen zin meer. Er hoeft echt niemand meer naar de polen. We weten genoeg. Het gaat hard. Harder dan we via onderzoek kunnen constateren, blijkt wel uit de reeks van onderschattingen van de laatste jaren.

Kortom: we zijn gearriveerd op een gevaarlijk hellend vlak, en stevenen linea recta op een genocide af.

———

Waarom hebben we deze catastrofale ontwikkeling van onze primaire levenscondities zo finaal onderschat? Dat ga ik op deze weblocatie uitleggen. En dat niet alleen. Ook val ik frontaal de huidige klimaatpolitiek aan omdat ze volledig georiënteerd staat en stond op technische oplossingen, en zodoende een collectieve oriëntatie op de mogelijkheden om via maatschappelijk reorganiseren de uitstoot op korte termijn te minimaliseren, niet op tijd op gang is gekomen. Met als gevolg dat zeer binnenkort de afwendbaarheid van de klimaat-chaos naar nul zal gaan.

———

Slechts enkelen hebben de omvang van deze donderwolk van het begin af aan goed getaxeerd. James Hansen is er één van.

Hansen begreep die omvang van bovenuit. Ik van onderuit maar signaleerde naast de omvang ook de onderschatting. Want volgens mijn analyse tast ons zwelgen in energie en techniek niet alleen klimaat aan, maar ook het menselijk en sociaal reactievermogen. We zijn energie-verslaafd. In niet geringe mate dronken, zien we de lijnen niet meer, en maken fouten. Twee fouten.

[Wie haast heeft, leest kern-artikelen of gaat direct naar de conclusies in wenden]

[Echter wie beseft dat we te maken krijgen met een heel moeilijke som, verdiept zich in "De dode hoek van klimaatmodellen". In dat boek wordt systematisch afgeleid met welke sociaal-economische maatregelen we de technische transitie moeten flankeren, willen we niet massaal door het ijs gaan. Op duurzaamnieuws.nl staat sinds 23 maart een korte bespreking van dit boek]

[Maar goed, omdat het klimaat -- exact volgens mijn verwachting overigens -- sinds deze winter voelbaar sneller begint te derailleren, heb ik in juni (2019) mijn visie op een betrouwbare oplossing in twee op elkaar aansluitende artikelen ge-update en samengevat. Zie Trek je plan en Van koopkracht naar levenskracht]